سلام

یادم هست وقتی که کلاس دوم دبیرستان بودم، تصمیم گرفتم تا خاطرات روزانه ام رو در یک دفتر چه خاطرات بنویسم و یه یادگاری از مدرسه داشته باشم. اما درست از وقتی که شروع به نوشتن کردم احساس کردم تمام خاطراتی که می نویسم هیچ پایان خوشی ندارد. به عبارتی، تقریبا بعد از یک ماه وقتی دفرتم رو ورق زدم، دیدم همه اش از دست روزگار و درس و مدرسه و امتحان گله کرده بودم. با خودم گفتم: اگه قراره بعد از چند سال یه نگاهی به خاطراتم بندازم و به جای لبخند زدن و لذت بردن، با این شکوه ها و اعتراض ها رو به رو بشم همون بهتر که ننویسم تا خاطرات بد از ذهنم پاک بشه.

و دیگه نوشتن رو قطع کردم!!

درست دو سال بعد، موقع اسباب کشی دفترم رو از میان هزاران یادگارهای دیگه ام پیدا کردم و شروع کردم به ورق زدن و خواندن خاطراتم. اصلا باورم نمی شد که این من بودم که این خاطرات رو نوشته بودم. هر جمله ای که می خوندم همراه با اون، صدا قاه قاه خنده ام به آسمون بلند می شد! درست بود که همه اش از این و اون گله می کردم ما طرز نوشتنم طوری بود که هر کس از خوندن اون خنده اش می گرفت. الآن که به اون روزها فکر می کنم، ناراحت می شوم که چرا نوشتنم رو ادامه ندادم و خوشحالم از این که همون چند صفحه اندک را نگه داشتم تا یه رد پای از گذشته را به همراه خود داشته باشم.

اگر شما عزیزان هم خاطره ای، عکسی، فیلمی، چیزی از گذشته دارید که براتون جالب و قشنگه می تونید تو قسمت نظرات بنویسید تا دیگران هم از خوندن اون لذت ببرند.

از نظرات پرمحبتتون هم سپاسگزارم.

بدرود